Er gebeurt iets heel groots in de wereld. Zo groot zelfs, dat bijna niemand het ziet. Dat komt natuurlijk omdat iedereen druk is met series, zuurdesem en morele verontwaardiging op sociale media.

President Trump, altijd een man van nuance en diplomatieke finesse, zou Oekraïne en de EU recentelijk vriendelijk hebben meegedeeld dat ze tot eerste kerstdag de tijd hebben om zijn vredesdeal te slikken. Doen ze dat niet? Geen probleem. Dan stapt Amerika gewoon op. Definitief. Fijne feestdagen alvast.

Trump zou president Zelensky persoonlijk hebben uitgelegd dat hij tot Kerstmis mag nadenken, waarna Oekraïne waarschijnlijk toch wel door Rusland wordt ingelijfd. Niet uit kwaadwillendheid hoor, gewoon omdat het zo uitkomt. Efficiënt, dat wel.

En laten we niet vergeten dat als Amerika klaar is met Oekraïne, het eigenlijk ook meteen klaar is met de NAVO en de EU. Dat hele bondgenootschappen idee was blijkbaar toch meer een tijdelijke hobby. Extra leuk detail is dat een Amerikaans congreslid, Thomas Massie, alvast een wetsvoorstel heeft ingediend om de VS volledig uit de NAVO te halen. Want waarom zou je blijven betalen voor een club die zichzelf zo goed ondermijnt?

Terwijl dit alles zich afspeelt, verschijnt president Poetin op het toneel met een zeer gepassioneerde video. Daarin legt hij de Amerikanen rustig uit hoe fantastisch een samenwerking tussen Rusland en de VS zou zijn. Denk aan eindeloze voordelen, gedeelde kracht, wederzijds respect en waarschijnlijk goedkope energie. Het klinkt bijna alsof hij een TED Talk geeft over vrede, maar dan met kernwapens op de achtergrond.

Stel je even voor wat dit zou betekenen. Een historische aardbeving van geopolitieke proporties. Twee van ’s werelds machtigste landen. Twee nucleaire grootmachten. Twee openlijk christelijke naties. Twee enorme buren met geavanceerde ruimtevaarttechnologie. Wat kan daar misgaan? Het zou letterlijk alles veranderen. Behalve misschien de headlines, want daar hebben we het te druk voor met inclusieve komma’s.

En Europa? Ach, Europa is intussen bezig met iets veel belangrijkers. Economische zelfmoord plegen. Dure energie. Massa immigratie. Woke tot in het bot. En comfortabel vastgeklemd in de warme omhelzing van het WEF. Concurrentiekracht verdwijnt, industrie vertrekt, burgers betalen de rekening, maar hé, we voelen ons moreel superieur. Dat is ook wat waard.

Kortom. Kansloos. Maar wel netjes volgens de regels. 

De afgelopen maanden wemelt het in Europa plots van de drones. Ze verschijnen boven vliegvelden, zetten demonstratief hun lichtjes aan en zorgen voor maximale paniek met minimale moeite. En vrijwel direct klinkt het vertrouwde refrein Rusland zal het wel zijn. Bewijs is er niet maar verdenking is tegenwoordig al voldoende.

Experts fluisteren dat het geen hobbyisten zijn want deze drones zijn te goed georganiseerd. Ze vliegen netjes in formatie en volgen routes die de gewone burger niet kent. Dat klopt waarschijnlijk. Maar dat betekent nog niet dat Poetin persoonlijk met een joystick in de hand boven Eindhoven hangt.

Het idee dat Rusland ons zou bespioneren met fel verlichte drones boven drukke luchthavens is eigenlijk best aandoenlijk. Alsof een grootmacht die satellieten heeft hackers legers inzet en al jaren meekijkt in onze digitale systemen denkt laten we het eens subtiel aanpakken met vijfentwintig knipperende vliegtuigjes boven Zaventem.

Als dit spionage is dan is het spionage met theaterverlichting en een luidspreker die roept kijk mij eens. Nee dit gaat niet over informatie verzamelen. Dit gaat over verstoring en vooral over angst. Want angst werkt altijd. Angst zorgt voor begrip. Begrip zorgt voor budgetten. En budgetten zorgen voor loyaliteit.

Dus worden hagelgeweren besteld. Netten ontwikkeld. Challenges uitgeschreven. En ondertussen wordt het Nederlandse volk vriendelijk maar dringend gevraagd om te begrijpen dat dit allemaal noodzakelijk is. Voor onze veiligheid natuurlijk. En wie vragen stelt heeft het gevaar blijkbaar niet goed begrepen.

Bart van den Berg van Clingendael waarschuwt dat we Rusland onvoldoende afschrikken. Dat is interessant want Rusland lijkt ons vooral heel goed te kennen zonder ooit boven Doel of Zuid Limburg te hoeven vliegen. Ze weten wat we kopen. Wat we stemmen. Waar we boos over zijn. En waar we bang voor gemaakt kunnen worden.

Misschien is dat wel de echte les. Rusland bespioneert ons niet met drones maar met data. Niet met lawaai maar met stilte. Niet door zichtbaar boven ons hoofd te hangen maar door onzichtbaar in onze systemen te zitten. En dat is een stuk minder spectaculair voor het achtuurjournaal.

Maar ja daar kun je geen hagelgeweren voor kopen. En geen netten. En geen miljarden voor vrijmaken zonder eerst het publiek even goed te laten schrikken.

Bangmakerij eerste klas dus. Met knipperlicht. En formatievlucht.

Eet geen eieren meer van je eigen kippen. Dat is het nieuwste dringende advies. Want ergens in Nederland heeft een kip mogelijk iets gegeten dat misschien PFAS bevat. En dus is het duidelijk. De hobbykip is vanaf nu officieel een risico voor de volksgezondheid.

Het RIVM onderzocht eieren op zestig locaties en concludeert dat je bij sommige eieren al problemen krijgt als je minder dan één ei per week eet. Dat klinkt indrukwekkend tot je bedenkt dat mensen ondertussen dagelijks PFAS binnenkrijgen via drinkwater brood vis groente verpakkingen tandpasta shampoo cosmetica pannen regenkleding en de lucht die ze inademen. Maar daar leggen we de nadruk liever niet op. Dat eet minder lekker.

Opvallend is dat het hier gaat om hobbykippen. Kippen die vaak juist beter leven dan hun soortgenoten in de industrie. Ze scharrelen buiten krijgen biologisch voer en zien af en toe zonlicht. Maar precies die kippen worden nu ineens het probleem. Niet de miljoenen eieren uit megastallen maar dat ene eitje uit de achtertuin.

Volgens de onderzoekers komt de PFAS uit die eieren bovenop wat mensen al binnenkrijgen. Dat klopt natuurlijk. Alles komt tegenwoordig bovenop alles. Want PFAS zit inmiddels overal. In voedsel in water in verzorgingsproducten en waarschijnlijk ook in het advies zelf als het op papier is gedrukt.

Een van de onderzochte eieren bevatte duizend keer meer PFAS dan toegestaan. Dat klinkt spectaculair. Maar zonder context zegt het weinig. Toegestaan betekent namelijk niet veilig maar administratief acceptabel. En duizend keer nul blijft voor de meeste mensen nog steeds onzichtbaar naast wat ze dagelijks ongemerkt binnenkrijgen.

Rond Dordrecht was dit verhaal al bekend. Daar werd lang gewezen naar een fabriek. Die bleek het niet te zijn. Waar de PFAS dan wel vandaan komt weet niemand. Maar dat hoeft ook niet meteen. Eerst adviseren we mensen gewoon om hun eigen voedsel te wantrouwen. Onderzoek komt later wel.

En zo gebeurt er iets interessants. Wie zijn eigen kippen houdt wordt gewaarschuwd. Wie een moestuin heeft krijgt twijfels. Wie zelf produceert krijgt het gevoel onverantwoord bezig te zijn. De veilige optie wordt ineens de supermarkt. Alles netjes verpakt gecontroleerd en vooral ver weg van jezelf.

Dat is opvallend. Want als we ergens naartoe zouden moeten dan is het juist naar meer eigen productie. Meer korte ketens. Meer zicht op wat je eet en waar het vandaan komt. En vooral meer waardering voor boeren die dagelijks worstelen met regels terwijl zij het voedsel maken waar iedereen van leeft.

Maar zelfvoorziening is lastig te controleren. Een kip in de tuin valt niet onder een barcode. Een ei van de buurman past niet in een certificaat. En een boer die lokaal levert is minder handig dan een anonieme keten met een keurmerk.

Dus maken we eigen voedsel verdacht. En industriële productie vanzelfsprekend. Want dat voelt veilig. En dat is overzichtelijk. Ook al komt precies daar een groot deel van de vervuiling vandaan.

Weg met het hobby ei dus. Dat voelt daadkrachtig. Dat is simpel. En het houdt mensen netjes in het gangpad waar ze horen. Terwijl we eigenlijk zouden moeten zeggen kijk weer om je heen. Steun de boer. Produceer wat je kunt. En vertrouw niet blind op een plastic doosje omdat het uit de supermarkt komt.

Maar ja. Dat zou pas echt een ongemakkelijk advies zijn.